تاریخ را که تورق کنیم دوران رونق صنعت در ایران، زمانی بود که ایران نقطه اتصال کشورهای دیگر بود و بعد از آن، تبدیل به تولیدکننده شد. این نکتهای است که تمام سفرنامههایی که در قرن ۱۷میلادی توسط سیاحان خارجی نگاشته شد، بارها به آن اشاره کردهاند. ایران به سبب جایگاه استراتژیک خود در چهارراه کریدوری جهان قرار گرفته است. پیش از این بارها درباره نقش موثر کریدورها برای توسعه اقتصاد کشور گفته شده است. حدود هزار و ۸۰۰ سال پیش، ایران در جاده ابریشم به تجارت میپرداخت.
راهام فولر، در کتابی با عنوان «قبله عالم؛ ژئوپلیتیک ایران» از ایران به عنوان مرکز ژئوپلیتیک جهان یاد میکند. همسایگی با ۱۵ کشور و دسترسی آسان به بازارهای آسیای مرکزی، قفقاز و کشورهای جنوب خلیجفارس این اهمیت را بیشتر هم میکند. در این میان آنچه گاه مغفول میماند، نقش کریدورها در حفظ امنیت کشور است.
در واقع، احتمالا بتوان با کمی اغماض گفت که وجود کریدورها سبب میشود هزینه حمله مستقیم به کشور افزایش یابد. چنانچه گروههای تجاری بینالمللی از گذرگاههایی که ایران در آنها قرار دارند عبور کنند، دیگر کشور متخاصم در مجامع بینالمللی صرفا با ایران طرف نیست. ایران مرکز اتصال سه قاره است و اگر قرار است در زنجیره ارزش، نقشی مهم ایفا کنیم، باید از این موقعیت ژئوپلیتیک استفاده کنیم و براساس قاعدهای که در دنیا شکل گرفته، وارد زنجیره ارزش جهانی شویم. به همین سبب کارشناسان بارها و در ادوار گوناگون ضمن برشمردن این مزیت مهم کشور، به سیاستگذاران توصیه کردهاند که بهجای اتکا به پول نفت، به مزیت لجستیکی کشور بیشتر توجه کنند.
بدون دیدگاه